| EQ-network Europe www.eqee.org | |||
3.2: "Nederlands" - Page 6-12   |
|||
Japie Japie is een leerling uit een tweede klas. Voor sommige docenten is Japie dé leerling uit de tweede klas. Het kan ook nauwelijks missen. Japie behoort tot de categorie leerlingen van wie je bij binnenkomst tijdens de allereerste les al weet dat je ze nooit meer zult vergeten. Japie is hyperactief, volledig ongeconcentreerd en altijd bezig met waar hij niet mee bezig zou moeten zijn. Voor veel docenten is Japie dus lastig, heel lastig. Zo kwam laatst een collega naar me toe, die woedend op Japie was. Hij had tijdens haar les met een aansteker onderzocht of de tafel waaraan hij zat, inderdaad van hout was. Uiteraard zat hij vlak voor haar neus, Japie zit immers bij iedereen vooraan in de klas, maar zoals wel vaker gebeurt, had ook zij het minste zicht op wat dichtbij plaats vond. Anders gezegd, de tafel bleek van hout en dat maakte Japie letterlijk zichtbaar. Mijn collega was zo overstuur dat ze Japie meesleurde naar mij toe en van mij eiste dat ik Japie eens stevig onder handen zou nemen. Omdat ik weet dat ik niet meteen mee moet gaan met dergelijke emoties, impulscontrole is een teken van emotioneel intelligent zijn, heb ik Japie voor mijn deur gestald en ben naar het lokaal van mijn collega gegaan om met eigen ogen te bekijken wat de schade was die Japie aan de tafel had aangebracht. Met enige moeite kon ik op de bruine tafel zien wat Japie had gedaan. Op de terugweg naar Japie bedacht ik me dat het beter was niet mee te gaan in de spiraal die Japie telkens op gang bracht. Daad-straf-ergere daad-zwaardere straf. Ik nodigde Japie uit in mijn kamer, ging rustig tegenover hem zitten, liet heel bewust even een stilte vallen en vroeg hem of hij verslaafd was aan straffen. Dat was voor Japie een heel onverwachte vraag. Ik kon dat duidelijk aan zijn reactie zien. Hij aarzelde en vroeg me wat ik precies bedoelde. Opmerkelijk was dat hij mij voor het eerst met u aansprak. Ik legde hem uit dat hij elke keer dingen deed waar hij later weer straf voor kreeg. Eigenlijk snapte hij intuďtief meteen al wat ik bedoelde. Ik voegde eraan toe dat ik dat zo jammer vond, dat ik elke keer alleen maar negatief op hem mocht reageren en vroeg hem of hij mij wilde uitleggen hoe ik ook positief op hem kon reageren. Hij keek me indringend aan alsof hij moest peilen of ik te vertrouwen was. Hij bleef me nog even aankijken en begon toen langzaam te snikken. Vanaf dat moment heb ik contact met Japie! Frits Roelofs European Network on Emotional Quality © 2002-2008 |